Przysięga II

Blaithin z szerokim uśmiechem na twarzy przechadzała się wśród gości, którzy tłumnie przybyli tego wieczoru na bal do lady Maeve. Bycie zaręczoną miało tyle zalet, o których marzyła, zanim jeszcze obiecała Leannanowi Haganowi swą rękę. Nie musiała teraz ukrywać, iż ma ochotę z nim zatańczyć, nie musiała się martwić przyzwoitką, kiedy spacerowali wzdłuż ogrodów, zarówno za dnia, jak i wieczorami, nie musiała się przejmować dziwnymi spojrzeniami dam z towarzystwa, gdy wracała na salę balową mocno zarumieniona…

            Wspięła się nieco na palcach, by wypatrzeć narzeczonego pośród tłumu. Stał właśnie w grupie swoich dobrych znajomych, Faelana, Searleasa oraz Teagana, rozmawiając o czymś wesoło. Jak widać, ta czwórka chyba nigdy nie będzie w stanie się rozdzielić.

Chociaż zaraz…! Marszcząc lekko brwi, dopiero teraz zauważyła, iż razem z nimi stał ktoś jeszcze, jakiś mężczyzna. Blaithin zdziwiła się. Czyżby także był jednym z kolegów Leannana? Nigdy wcześniej go nie widziała, a przecież zapamiętałaby go, gdyby został jej przedstawiony.

Dziarsko ruszyła w kierunku mężczyzn, maskując ciekawość serdecznym uśmiechem. Ujęła narzeczonego pod ramię.

- Witam panów – rzekła przyjaźnie, patrząc na otaczające ją twarze.

- Lady Blaithin. – Skłonili jej się lekko, równocześnie, zupełnie jakby przećwiczyli to powitanie po wielokroć.

- Kochana, chciałbym ci kogoś przedstawić – powiedział spokojnie Leannan, uwalniając się na moment z uścisku ukochanej. – To admirał Marcan Ahern. – Wskazał na nieznanego jej mężczyznę. – Zaledwie tydzień temu wrócił w rodzinne strony z Wojny i tymczasowo zatrzymał się u pani domu.

- Miło mi pana poznać, panie Ahern. – Wyciągnęła ku niemu dłoń w geście przywitania.

- Mnie również, lady Blaithin – odpadł beznamiętnie, kłaniając się nieznacznie nad jej ręką i przeszywając ją spojrzeniem.

Kobieta mimowolnie zadrżała, gdy napotkała ten stalowy wzrok. Patrząc na admirała z bliska, nie wiedziała, co o nim myśleć. Owszem, ten wysoki, dobrze zbudowany brunet o szarych oczach był przystojny, zdawał się także być dobrze wychowanym dżentelmenem, jednak coś w jego postawie niepokoiło ją. Sposób, w jaki na nią patrzył, chłodny, gniewny, jakby pełen żalu, przyprawiał o gęsią skórkę, podobnie jak głęboki głos, który właśnie przed chwilą zabrzmiał wymuszoną obojętnością, jakby nie miał najmniejszej ochoty jej widzieć.

Prędko pozbyła się tych myśli, wysuwając dłoń z jego uścisku, z powrotem stając przy narzeczonym. Tu czuła się znacznie bardziej bezpieczna.

- Rodzinne strony? Mieszka pan tu? – spytała grzecznie, licząc w duchu, iż niezobowiązująca konwersacja pomoże przełamać lody.

- Kiedyś… lata temu. Teraz nie wiem – burknął, wzruszywszy niedbale ramionami. Patrzył jej cały czas w oczy, a przejmujące zimno tego wzroku bez najmniejszego problemu kruszyło całą pewność siebie Blaithin do tego stopnia, że nawet utrzymanie jakiejkolwiek maski sprawiało jej problemy.

- Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek o panu słyszała – odpowiedziała w zamyśleniu. – Ani o kimś z pana rodziny… a mieszkam tu od urodzenia.

- Moja matka zmarła przy porodzie, ojca zabrała jakaś choroba, a mnie szybko wysłano do szkoły z internatem. Czy wystarczy pani takie wyjaśnienie?

Blaithin mimowolnie cofnęła się odrobinkę, mrugając oczami w zdziwieniu. Kim był ten mężczyzna, że pozwalał sobie na tak wiele? I czym sobie zasłużyła na takie traktowanie?

            - Admirale, niepotrzebnie się pan unosi – wtrącił się Leannan, choć w jego głosie dało się usłyszeć subtelną nutkę ostrzeżenia. Objął narzeczoną w pasie. – Lady Blaithin chciała jedynie pana poznać, nie zaatakować.

            - Proszę mi wybaczyć. Po prostu nie lubię, kiedy ktoś mówi o mnie lub o mojej rodzinie i nie chcę, aby ten temat zostawał przy mnie poruszany. Przepraszam, lady Blaithin. – Skinął nieznacznie głową w przepraszającym geście, lecz wiedziała, że to wcale nie były szczere przeprosiny. Lodowate spojrzenie oraz nastawienie do niej pozostały takie, jakie były.

            - Nic się nie stało, admirale. Nie wiedziałam, że to drażliwy temat i postaram się już go nie poruszać.

            - A czy można pana zapytać o Wojnę? – spytał na wpół żartobliwie Faelan, próbując rozładować nieco atmosferę.

            - Proszę bardzo.

            - Jaki naprawdę był król Ceallobhar Nahaeril z Valiunn?

            Blaithin przestała słuchać. Wojna o Królestwo w ogóle jej nie interesowała, nie odkąd… Zresztą, to już nie wróci! Ponownie skupiła swoją uwagę na admirale Ahern, za wszelką cenę próbując rozszyfrować motywy kierujące jego zachowaniem, a także to, kim on był. Miała przecież świetną pamięć do nazwisk i mogłaby przysiąc, iż nigdy nie słyszała o żadnym Ahernie mieszkającym w promieniu dziesięciu mil od Ennis. Czyżby ten człowiek kłamał? A może faktycznie wraz ze śmiercią ojca i jego wyjazdem z miasta, słuch o tej rodzinie zaginął? W końcu admirał mógł być mniejwięcej w wieku Leannana, jeśli zatem wszystko stało się aż tak szybko,  jak to przedstawiał, była zbyt młoda, aby to pamiętać.

            - Panowie, wybaczcie, ale moja narzeczona wydaje się być okropnie znużona naszą rozmową o Wojnie. – Głos ukochanego wyrwał ją z zamyślenia. Prędko uśmiechnęła się do niego, chcąc coś wtrącić, jednak ten kontynuował:

            - Pozwolicie, iż opuścimy was na moment. Czy zatańczysz ze mną, najdroższa?

            - Z przyjemnością – odparła, po czym pozwoliła zaprowadzić się na parkiet.

***

Jestem zadowolona z tego rozdziału. Mam nadzieję, że i wa się spodoba. :)