Przysięga II

Blaithin z szerokim uśmiechem na twarzy przechadzała się wśród gości, którzy tłumnie przybyli tego wieczoru na bal do lady Maeve. Bycie zaręczoną miało tyle zalet, o których marzyła, zanim jeszcze obiecała Leannanowi Haganowi swą rękę. Nie musiała teraz ukrywać, iż ma ochotę z nim zatańczyć, nie musiała się martwić przyzwoitką, kiedy spacerowali wzdłuż ogrodów, zarówno za dnia, jak i wieczorami, nie musiała się przejmować dziwnymi spojrzeniami dam z towarzystwa, gdy wracała na salę balową mocno zarumieniona…

            Wspięła się nieco na palcach, by wypatrzeć narzeczonego pośród tłumu. Stał właśnie w grupie swoich dobrych znajomych, Faelana, Searleasa oraz Teagana, rozmawiając o czymś wesoło. Jak widać, ta czwórka chyba nigdy nie będzie w stanie się rozdzielić.

Chociaż zaraz…! Marszcząc lekko brwi, dopiero teraz zauważyła, iż razem z nimi stał ktoś jeszcze, jakiś mężczyzna. Blaithin zdziwiła się. Czyżby także był jednym z kolegów Leannana? Nigdy wcześniej go nie widziała, a przecież zapamiętałaby go, gdyby został jej przedstawiony.

Dziarsko ruszyła w kierunku mężczyzn, maskując ciekawość serdecznym uśmiechem. Ujęła narzeczonego pod ramię.

- Witam panów – rzekła przyjaźnie, patrząc na otaczające ją twarze.

- Lady Blaithin. – Skłonili jej się lekko, równocześnie, zupełnie jakby przećwiczyli to powitanie po wielokroć.

- Kochana, chciałbym ci kogoś przedstawić – powiedział spokojnie Leannan, uwalniając się na moment z uścisku ukochanej. – To admirał Marcan Ahern. – Wskazał na nieznanego jej mężczyznę. – Zaledwie tydzień temu wrócił w rodzinne strony z Wojny i tymczasowo zatrzymał się u pani domu.

- Miło mi pana poznać, panie Ahern. – Wyciągnęła ku niemu dłoń w geście przywitania.

- Mnie również, lady Blaithin – odpadł beznamiętnie, kłaniając się nieznacznie nad jej ręką i przeszywając ją spojrzeniem.

Kobieta mimowolnie zadrżała, gdy napotkała ten stalowy wzrok. Patrząc na admirała z bliska, nie wiedziała, co o nim myśleć. Owszem, ten wysoki, dobrze zbudowany brunet o szarych oczach był przystojny, zdawał się także być dobrze wychowanym dżentelmenem, jednak coś w jego postawie niepokoiło ją. Sposób, w jaki na nią patrzył, chłodny, gniewny, jakby pełen żalu, przyprawiał o gęsią skórkę, podobnie jak głęboki głos, który właśnie przed chwilą zabrzmiał wymuszoną obojętnością, jakby nie miał najmniejszej ochoty jej widzieć.

Prędko pozbyła się tych myśli, wysuwając dłoń z jego uścisku, z powrotem stając przy narzeczonym. Tu czuła się znacznie bardziej bezpieczna.

- Rodzinne strony? Mieszka pan tu? – spytała grzecznie, licząc w duchu, iż niezobowiązująca konwersacja pomoże przełamać lody.

- Kiedyś… lata temu. Teraz nie wiem – burknął, wzruszywszy niedbale ramionami. Patrzył jej cały czas w oczy, a przejmujące zimno tego wzroku bez najmniejszego problemu kruszyło całą pewność siebie Blaithin do tego stopnia, że nawet utrzymanie jakiejkolwiek maski sprawiało jej problemy.

- Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek o panu słyszała – odpowiedziała w zamyśleniu. – Ani o kimś z pana rodziny… a mieszkam tu od urodzenia.

- Moja matka zmarła przy porodzie, ojca zabrała jakaś choroba, a mnie szybko wysłano do szkoły z internatem. Czy wystarczy pani takie wyjaśnienie?

Blaithin mimowolnie cofnęła się odrobinkę, mrugając oczami w zdziwieniu. Kim był ten mężczyzna, że pozwalał sobie na tak wiele? I czym sobie zasłużyła na takie traktowanie?

            - Admirale, niepotrzebnie się pan unosi – wtrącił się Leannan, choć w jego głosie dało się usłyszeć subtelną nutkę ostrzeżenia. Objął narzeczoną w pasie. – Lady Blaithin chciała jedynie pana poznać, nie zaatakować.

            - Proszę mi wybaczyć. Po prostu nie lubię, kiedy ktoś mówi o mnie lub o mojej rodzinie i nie chcę, aby ten temat zostawał przy mnie poruszany. Przepraszam, lady Blaithin. – Skinął nieznacznie głową w przepraszającym geście, lecz wiedziała, że to wcale nie były szczere przeprosiny. Lodowate spojrzenie oraz nastawienie do niej pozostały takie, jakie były.

            - Nic się nie stało, admirale. Nie wiedziałam, że to drażliwy temat i postaram się już go nie poruszać.

            - A czy można pana zapytać o Wojnę? – spytał na wpół żartobliwie Faelan, próbując rozładować nieco atmosferę.

            - Proszę bardzo.

            - Jaki naprawdę był król Ceallobhar Nahaeril z Valiunn?

            Blaithin przestała słuchać. Wojna o Królestwo w ogóle jej nie interesowała, nie odkąd… Zresztą, to już nie wróci! Ponownie skupiła swoją uwagę na admirale Ahern, za wszelką cenę próbując rozszyfrować motywy kierujące jego zachowaniem, a także to, kim on był. Miała przecież świetną pamięć do nazwisk i mogłaby przysiąc, iż nigdy nie słyszała o żadnym Ahernie mieszkającym w promieniu dziesięciu mil od Ennis. Czyżby ten człowiek kłamał? A może faktycznie wraz ze śmiercią ojca i jego wyjazdem z miasta, słuch o tej rodzinie zaginął? W końcu admirał mógł być mniejwięcej w wieku Leannana, jeśli zatem wszystko stało się aż tak szybko,  jak to przedstawiał, była zbyt młoda, aby to pamiętać.

            - Panowie, wybaczcie, ale moja narzeczona wydaje się być okropnie znużona naszą rozmową o Wojnie. – Głos ukochanego wyrwał ją z zamyślenia. Prędko uśmiechnęła się do niego, chcąc coś wtrącić, jednak ten kontynuował:

            - Pozwolicie, iż opuścimy was na moment. Czy zatańczysz ze mną, najdroższa?

            - Z przyjemnością – odparła, po czym pozwoliła zaprowadzić się na parkiet.

***

Jestem zadowolona z tego rozdziału. Mam nadzieję, że i wa się spodoba. :)

Przysięga I

Monahan Alsandair uderzył pięścią w drewniany blat kontuaru tak mocno, że aż zadrżały szklanki, zaś karczmarz zwrócił ku niemu zaniepokojone spojrzenie.

- Coś się stało, proszę pana? – zapytał niepewnie.

- Proszę się o mnie nie martwić – wycedził przez zaciśnięte zęby, po czym zwrócił się do siedzących obok niego mężczyzn:

- Czy to prawda?

- Czy co jest prawdą? – Wysoki brunet, który mógł mieć najwyżej dwadzieścia lat, uniósł wysoko brwi. Zaprawdę, dziwny był ten obcy przybysz…

- Czy to prawda, że panna Blaithin Doireann wychodzi za mąż?

- Jak najbardziej! – zapewnił drugi z mężczyzn, ciemnooki szatyn o śniadej twarzy. – Na własne oczy widziałem pierścionek na dłoni panny Doireann i na własne uszy słyszałem potwierdzenie jej matki.

- Rozumiem… Dziękuję – mruknął ponuro Monahan, pochylając się nad kuflem piwa, które niedawno zamówił.

            Jak ona mogła?! I dlaczego?! Czy naprawdę z taką łatwością przyszło jej zapomnienie przysięgi, którą mu wtedy złożyła? A może to on coś zrobił źle? Albo był dla niej nieodpowiedni? Mogła mu jednak napisać! Cóż to za problem wysłać jeden, krótki list?

Blaithin, dlaczego? – jęknął w myślach, opierając czoło na dłoni.

* * *

            -… i że kiedy wrócę, to weźmiemy razem ślub, dobrze? – spytał wysoki ciemnowłosy chłopiec o szarych oczach. Siedząca obok niego dziewczynka, istne ucieleśnienie słodyczy i niewinności, skinęła krótko głową, wpatrując się w niego z poważną miną. – Przysięgniesz mi to?

            - Przysiąc? – Zmarszczyła gładkie, alabastrowe czoło. – A co to znaczy?

            - To prawie tak, jak obiecać, tylko że kiedy raz coś przysięgniesz, nie możesz już tego potem cofnąć. W przeciwnym razie spotka cię okropna kara, a po śmierci Boginie nie wpuszczą cię nawet do Nicości.

            - Naprawdę?! – Duże brązowe oczy otworzyły się szeroko, prezentując teraz mieszankę szoku oraz przerażenia.

            - Ale tylko wtedy, kiedy przysięgę złamiesz – zapewnił spokojnie, ujmując małą dłoń towarzyszki w swoją. Zamyśliła się na dłuższą chwilę, a w wyrazie jej ślicznej buzi widać było skupienie i koncentrację towarzyszące rozważaniu tak poważnej kwestii.

            - Kiedy wrócisz? – zapytała wreszcie.

            - Ojciec mówi, że za dziesięć lat. Podobno tyle ma trwać moja nauka…

            - To nie jest tak dużo, prawda?

            - Chyba nie… Wiesz, z czasem to jest tak, że kiedy o nim myślisz, to się wlecze, ale kiedy masz dużo zajęć na głowie, to nawet nie zauważasz, kiedy robi się wieczór i trzeba iść spać.

            - Czyli jak będę cały czas zajęta, to wrócisz szybciej?

            - Jak będziesz cały czas zajęta, to nie zorientujesz się, kiedy te dziesięć lat minie.

            Na moment zapadła cisza, podczas której z zachwytem przyglądał się siedzącej obok niego eterycznej istocie. Już teraz była prześliczna, z tą jasną cerą, długimi, brązowymi falami oraz oczami w kolorze ciepłego brązu. Pewnie będzie jeszcze piękniejsza, kiedy wróci,  jak prawdziwa Bogini.

            - Monahan? – rzekła cichutko, melodyjnie.

            - Tak?

Wstała z pniaka, na którym siedzieli, by wyszeptać mu delikatnie do ucha:

            - Przysięgam.

* * *

            Musiał przyznać: siedemnaście lat to z całą pewnością nie to samo, co obiecane dziesięć, co jednak mógł zrobić, kiedy Wojna wybuchła tak nagle, akurat w momencie, w którym powinien był wracać do domu? Przecież trzynastolatek nie był w stanie przewidzieć, że w dniu, w którym jego edukacja się skończy, w którym wreszcie będzie mógł zobaczyć ukochaną, do drzwi akademii zaczną walić żołnierze samego króla Behrena Venaldicta, nakazując mu wstąpienie do armii! Doskonale pamiętał, że wysyłał list do rodziny, a także do samej Blaithin, że nie może wrócić, bo musi iść do wojska, zaś w takich sytuacjach nikt nie jest w stanie przewidzieć, kiedy się wróci. Co mogło podkusić Blaithin do złamania przysięgi?!

            Rodzice z całą pewnością jej do tego nie zmusili. Może i była młodsza od niego o trzy lata, ale odkąd tylko pamiętał stawiała na swoim z takim uporem, a jednocześnie wdziękiem, że rodzina z trudem odmawiała jej czegokolwiek. Zresztą, państwo Doireann zawsze byli dla swej ukochanej jedynaczki pobłażliwi, dlaczego zatem mieliby ją zmuszać do małżeństwa?

            Monahan z ciężkim sercem wyszedł z karczmy, podchodząc do swego karego wierzchowca. Klepiąc go mimowolnie po szyi, nie był w stanie oderwać myśli od niedawno zasłyszanych sensacji. Ich jedynym logicznym wyjaśnieniem mogło być, iż Blaithin sama, z własnej, nieprzymuszonej woli zdecydowała się zaręczyć z kimś innym, lecz jakie mogły być tego pobudki? Tylko Boginie raczyły to wiedzieć, a z kolei One nie były skore do dzielenia się swą wiedzą.

            - Dlaczego? – szepnął zmęczonym głosem do konia, ale ten wolał pozostać obojętnym na rozterki swojego właściciela.

            Musiał poznać przyczynę i to za wszelką cenę! Nie mogło być nawet mowy o jakiejkolwiek innej opcji! Zupełnie jakby za sprawą magii, jego dotychczasowy smutek zamienił się w zimną wściekłość na wydarzenia, na które nie miał przecież żadnego wpływu.

            - Krzywoprzysięstwo, droga Blaithin, nikomu nie uchodzi na sucho – warknął pod nosem, z całych sił zaciskając dłonie na lejcach. W jego głowie już począł formować się plan, który musiał się udać. Zbyt dużo czasu przesiedział wśród innych dowódców wojskowych oraz strategów, aby teraz składać w pośpiechu byle jakie pomysły. Przez ostatnie siedem lat zdążył się nauczyć, jak w krótkim czasie przeanalizować najważniejsze fakty, pogrupować najistotniejsze punkty planu oraz złożyć wszystko w logiczną całość i teraz, chociaż zupełnie się tego nie spodziewał, otrzymał od losu ponowną szansę wykazania się umiejętnościami nabytymi podczas Wojny.

            Ruszył cwałem w dalszą drogę do Ennis. Im szybciej się tam znajdzie, tym lepiej dla niego – niekoniecznie dla Blaithin.

***

Uwaga zaczynam! Opowiadanie, które wcześniej pisałam do szuflady teraz ujrzało swoje światło dzienne w internecie! Zapraszam wszystkich do czytania! :)