Przysięga III

Monahan padł ciężko na łóżko, wymęczony balem, który właśnie się skończył. Wdzięczny był teraz Boginiom, iż Quinlan Maeve od lat był jego dobrym przyjacielem i że zgodził się ugościć go w swoim domu, a także ukrywać prawdziwą tożsamość Monahana. Jego rodzina nie byłaby aż tak skora do współpracy, a już na pewno nie bez żadnych wyjaśnień.

            - Dobra Bogini! – jęknął cicho, chowając twarz w dłoniach. Przeczuwał, iż ponowne spotkanie z Blaithin nie będzie łatwe, nie przewidział jednak, że tak trudno będzie mu się kontrolować. Nie widzieli się całe siedemnaście lat, ostatni jej obraz, jaki pamiętał, pochodził z czasów ich beztroskiego dzieciństwa, teraz zaś przyszło mu stanąć twarzą w twarz z dorosłą, piękną kobietą. Jakim cudem udało mu się zachowywać zimną obojętność, kiedy wewnątrz pragnął jedynie wziąć ją w ramiona, odebrać to, co mu się należało?! Z małego, ślicznego skrzata, jakim była kiedyś, stała się wysmukłą nimfą, co cholernie utrudniało mu zadanie. Jak bowiem miał się skupić, kiedy Blaithin paradowała przed nim, patrząc tymi wielkimi, oprawionymi gęstymi rzęsami, brązowymi oczami? Jak miał pozostać zimny i niewzruszony niczym bryła lodu, kiedy nie mógł się napatrzeć na tę okoloną lśniącymi lokami, alabastrową twarz bogini, kiedy jego wzrok mimowolnie błądził po jej krągłościach, tak kusząco wyeksponowanych przez najmodniejsze suknie?

            - Szlag by to! – mruknął pod nosem, zaciskając mocno pięści. Nie! Musiał być silny! Musiał, jeśli chciał, aby jego plan miał jakiekolwiek szanse powodzenia! Nie po to stworzył całą tę bajeczkę o admirale Marcanie Ahern,  który stracił swoją rodzinę w dzieciństwie, by teraz, już po pierwszym wieczorze, się poddać! Fakt, bajeczka nie była aż tak do końca zmyślona, uwzględnił w niej kilka prawdziwych faktów ze swojego życia, licząc, iż Blaithin domyśli się prawdy, a wtedy sama mu wszystko wyjaśni, niemniej jednak większość tego, co mówił, było zwykłą bujdą. Poddanie się absolutnie nie wchodziło w grę!

            Wstał z łóżka i począł chodzić nerwowo po pokoju, chcąc uspokoić rozkołatane nerwy. Prędko skierował swe myśli z osoby ukochanej, na jej narzeczonego. Leannan Hagan. Słyszał kiedyś o nim. Jego rodzina mieszkała na obrzeżach Ennis i często pojawiał się w mieście, jednak nie zadawał się z miejscowymi dziećmi, a przynajmniej nie wtedy, kiedy Monahan takowym dzieckiem był. Teraz Leannan zmienił się nie do poznania, zmężniał i wydoroślał, przestał być zarozumiałym blondaskiem, za którego wszyscy go niegdyś mieli.

            - Nic dziwnego, że Blaithin przyjęła jego oświadczyny – westchnął ciężko. Leannan był mu równy wzrostem i bardzo podobnie zbudowany, jednak to były chyba jedyne zewnętrzne podobieństwa pomiędzy nimi. Jego rywal był niebieskookim blondynem o niemal chorobliwie bladej twarzy, jakby nigdy nie pozwolił sobie nawet na krótki spacer w słońcu. Nie wiedział czemu, ale Monahan zawsze uważał tego typu mężczyzn za zimnych i obojętnych, niezdolnych do jakichkolwiek uczuć. Nie przeczył, że to mogła być tylko i wyłącznie jego subiektywna opinia, ale w głębi serca chciał, by okazała się prawdziwa. Los niemożebnie by mu wtedy ułatwił odbicie rywalowi ukochanej Blaithin.

            Zaczął się zastanawiać, jaką ma nad nim przewagę. Musiał się uzbroić w mocne argumenty, aby w wypadku konfrontacji z Blaithin mieć czym się bronić… Pomijając przysięgę, którą mu złożyła, oczywiście.

            Znamy się od lat i to niemal na wylot – począł wyliczać w myślach, zerkając w lustro i prędko opłukując twarz chłodną wodą. Dla Monahana siedemnaście lat oznaczało jedynie rozłąkę. W końcu będąc w szkole, pisali do siebie z Blaithin niemal co tydzień, co sprawiało, że czas rozłąki nie ciążył tak bardzo. – Wątpię, aby mogła to samo powiedzieć o Leannanie… – Uśmiechnął się pod nosem. Kontynuując swoją wyliczankę, jednocześnie starannie analizując każdy z argumentów, przyszykował się do snu.

*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Dobra wiadomość: mój laptop ożył! No dobra, nie sam – znajomy musiał przyjść i go ożywić, ale ważne, że jest już dobrze! 

W każdym razie, ważne, że wszystko jest już ok! I teraz oby tak zostało! xD

Pozdrawiam serdecznie

Przysięga II

Blaithin z szerokim uśmiechem na twarzy przechadzała się wśród gości, którzy tłumnie przybyli tego wieczoru na bal do lady Maeve. Bycie zaręczoną miało tyle zalet, o których marzyła, zanim jeszcze obiecała Leannanowi Haganowi swą rękę. Nie musiała teraz ukrywać, iż ma ochotę z nim zatańczyć, nie musiała się martwić przyzwoitką, kiedy spacerowali wzdłuż ogrodów, zarówno za dnia, jak i wieczorami, nie musiała się przejmować dziwnymi spojrzeniami dam z towarzystwa, gdy wracała na salę balową mocno zarumieniona…

            Wspięła się nieco na palcach, by wypatrzeć narzeczonego pośród tłumu. Stał właśnie w grupie swoich dobrych znajomych, Faelana, Searleasa oraz Teagana, rozmawiając o czymś wesoło. Jak widać, ta czwórka chyba nigdy nie będzie w stanie się rozdzielić.

Chociaż zaraz…! Marszcząc lekko brwi, dopiero teraz zauważyła, iż razem z nimi stał ktoś jeszcze, jakiś mężczyzna. Blaithin zdziwiła się. Czyżby także był jednym z kolegów Leannana? Nigdy wcześniej go nie widziała, a przecież zapamiętałaby go, gdyby został jej przedstawiony.

Dziarsko ruszyła w kierunku mężczyzn, maskując ciekawość serdecznym uśmiechem. Ujęła narzeczonego pod ramię.

- Witam panów – rzekła przyjaźnie, patrząc na otaczające ją twarze.

- Lady Blaithin. – Skłonili jej się lekko, równocześnie, zupełnie jakby przećwiczyli to powitanie po wielokroć.

- Kochana, chciałbym ci kogoś przedstawić – powiedział spokojnie Leannan, uwalniając się na moment z uścisku ukochanej. – To admirał Marcan Ahern. – Wskazał na nieznanego jej mężczyznę. – Zaledwie tydzień temu wrócił w rodzinne strony z Wojny i tymczasowo zatrzymał się u pani domu.

- Miło mi pana poznać, panie Ahern. – Wyciągnęła ku niemu dłoń w geście przywitania.

- Mnie również, lady Blaithin – odpadł beznamiętnie, kłaniając się nieznacznie nad jej ręką i przeszywając ją spojrzeniem.

Kobieta mimowolnie zadrżała, gdy napotkała ten stalowy wzrok. Patrząc na admirała z bliska, nie wiedziała, co o nim myśleć. Owszem, ten wysoki, dobrze zbudowany brunet o szarych oczach był przystojny, zdawał się także być dobrze wychowanym dżentelmenem, jednak coś w jego postawie niepokoiło ją. Sposób, w jaki na nią patrzył, chłodny, gniewny, jakby pełen żalu, przyprawiał o gęsią skórkę, podobnie jak głęboki głos, który właśnie przed chwilą zabrzmiał wymuszoną obojętnością, jakby nie miał najmniejszej ochoty jej widzieć.

Prędko pozbyła się tych myśli, wysuwając dłoń z jego uścisku, z powrotem stając przy narzeczonym. Tu czuła się znacznie bardziej bezpieczna.

- Rodzinne strony? Mieszka pan tu? – spytała grzecznie, licząc w duchu, iż niezobowiązująca konwersacja pomoże przełamać lody.

- Kiedyś… lata temu. Teraz nie wiem – burknął, wzruszywszy niedbale ramionami. Patrzył jej cały czas w oczy, a przejmujące zimno tego wzroku bez najmniejszego problemu kruszyło całą pewność siebie Blaithin do tego stopnia, że nawet utrzymanie jakiejkolwiek maski sprawiało jej problemy.

- Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek o panu słyszała – odpowiedziała w zamyśleniu. – Ani o kimś z pana rodziny… a mieszkam tu od urodzenia.

- Moja matka zmarła przy porodzie, ojca zabrała jakaś choroba, a mnie szybko wysłano do szkoły z internatem. Czy wystarczy pani takie wyjaśnienie?

Blaithin mimowolnie cofnęła się odrobinkę, mrugając oczami w zdziwieniu. Kim był ten mężczyzna, że pozwalał sobie na tak wiele? I czym sobie zasłużyła na takie traktowanie?

            - Admirale, niepotrzebnie się pan unosi – wtrącił się Leannan, choć w jego głosie dało się usłyszeć subtelną nutkę ostrzeżenia. Objął narzeczoną w pasie. – Lady Blaithin chciała jedynie pana poznać, nie zaatakować.

            - Proszę mi wybaczyć. Po prostu nie lubię, kiedy ktoś mówi o mnie lub o mojej rodzinie i nie chcę, aby ten temat zostawał przy mnie poruszany. Przepraszam, lady Blaithin. – Skinął nieznacznie głową w przepraszającym geście, lecz wiedziała, że to wcale nie były szczere przeprosiny. Lodowate spojrzenie oraz nastawienie do niej pozostały takie, jakie były.

            - Nic się nie stało, admirale. Nie wiedziałam, że to drażliwy temat i postaram się już go nie poruszać.

            - A czy można pana zapytać o Wojnę? – spytał na wpół żartobliwie Faelan, próbując rozładować nieco atmosferę.

            - Proszę bardzo.

            - Jaki naprawdę był król Ceallobhar Nahaeril z Valiunn?

            Blaithin przestała słuchać. Wojna o Królestwo w ogóle jej nie interesowała, nie odkąd… Zresztą, to już nie wróci! Ponownie skupiła swoją uwagę na admirale Ahern, za wszelką cenę próbując rozszyfrować motywy kierujące jego zachowaniem, a także to, kim on był. Miała przecież świetną pamięć do nazwisk i mogłaby przysiąc, iż nigdy nie słyszała o żadnym Ahernie mieszkającym w promieniu dziesięciu mil od Ennis. Czyżby ten człowiek kłamał? A może faktycznie wraz ze śmiercią ojca i jego wyjazdem z miasta, słuch o tej rodzinie zaginął? W końcu admirał mógł być mniejwięcej w wieku Leannana, jeśli zatem wszystko stało się aż tak szybko,  jak to przedstawiał, była zbyt młoda, aby to pamiętać.

            - Panowie, wybaczcie, ale moja narzeczona wydaje się być okropnie znużona naszą rozmową o Wojnie. – Głos ukochanego wyrwał ją z zamyślenia. Prędko uśmiechnęła się do niego, chcąc coś wtrącić, jednak ten kontynuował:

            - Pozwolicie, iż opuścimy was na moment. Czy zatańczysz ze mną, najdroższa?

            - Z przyjemnością – odparła, po czym pozwoliła zaprowadzić się na parkiet.

***

Jestem zadowolona z tego rozdziału. Mam nadzieję, że i wa się spodoba. :)

Przysięga I

Monahan Alsandair uderzył pięścią w drewniany blat kontuaru tak mocno, że aż zadrżały szklanki, zaś karczmarz zwrócił ku niemu zaniepokojone spojrzenie.

- Coś się stało, proszę pana? – zapytał niepewnie.

- Proszę się o mnie nie martwić – wycedził przez zaciśnięte zęby, po czym zwrócił się do siedzących obok niego mężczyzn:

- Czy to prawda?

- Czy co jest prawdą? – Wysoki brunet, który mógł mieć najwyżej dwadzieścia lat, uniósł wysoko brwi. Zaprawdę, dziwny był ten obcy przybysz…

- Czy to prawda, że panna Blaithin Doireann wychodzi za mąż?

- Jak najbardziej! – zapewnił drugi z mężczyzn, ciemnooki szatyn o śniadej twarzy. – Na własne oczy widziałem pierścionek na dłoni panny Doireann i na własne uszy słyszałem potwierdzenie jej matki.

- Rozumiem… Dziękuję – mruknął ponuro Monahan, pochylając się nad kuflem piwa, które niedawno zamówił.

            Jak ona mogła?! I dlaczego?! Czy naprawdę z taką łatwością przyszło jej zapomnienie przysięgi, którą mu wtedy złożyła? A może to on coś zrobił źle? Albo był dla niej nieodpowiedni? Mogła mu jednak napisać! Cóż to za problem wysłać jeden, krótki list?

Blaithin, dlaczego? – jęknął w myślach, opierając czoło na dłoni.

* * *

            -… i że kiedy wrócę, to weźmiemy razem ślub, dobrze? – spytał wysoki ciemnowłosy chłopiec o szarych oczach. Siedząca obok niego dziewczynka, istne ucieleśnienie słodyczy i niewinności, skinęła krótko głową, wpatrując się w niego z poważną miną. – Przysięgniesz mi to?

            - Przysiąc? – Zmarszczyła gładkie, alabastrowe czoło. – A co to znaczy?

            - To prawie tak, jak obiecać, tylko że kiedy raz coś przysięgniesz, nie możesz już tego potem cofnąć. W przeciwnym razie spotka cię okropna kara, a po śmierci Boginie nie wpuszczą cię nawet do Nicości.

            - Naprawdę?! – Duże brązowe oczy otworzyły się szeroko, prezentując teraz mieszankę szoku oraz przerażenia.

            - Ale tylko wtedy, kiedy przysięgę złamiesz – zapewnił spokojnie, ujmując małą dłoń towarzyszki w swoją. Zamyśliła się na dłuższą chwilę, a w wyrazie jej ślicznej buzi widać było skupienie i koncentrację towarzyszące rozważaniu tak poważnej kwestii.

            - Kiedy wrócisz? – zapytała wreszcie.

            - Ojciec mówi, że za dziesięć lat. Podobno tyle ma trwać moja nauka…

            - To nie jest tak dużo, prawda?

            - Chyba nie… Wiesz, z czasem to jest tak, że kiedy o nim myślisz, to się wlecze, ale kiedy masz dużo zajęć na głowie, to nawet nie zauważasz, kiedy robi się wieczór i trzeba iść spać.

            - Czyli jak będę cały czas zajęta, to wrócisz szybciej?

            - Jak będziesz cały czas zajęta, to nie zorientujesz się, kiedy te dziesięć lat minie.

            Na moment zapadła cisza, podczas której z zachwytem przyglądał się siedzącej obok niego eterycznej istocie. Już teraz była prześliczna, z tą jasną cerą, długimi, brązowymi falami oraz oczami w kolorze ciepłego brązu. Pewnie będzie jeszcze piękniejsza, kiedy wróci,  jak prawdziwa Bogini.

            - Monahan? – rzekła cichutko, melodyjnie.

            - Tak?

Wstała z pniaka, na którym siedzieli, by wyszeptać mu delikatnie do ucha:

            - Przysięgam.

* * *

            Musiał przyznać: siedemnaście lat to z całą pewnością nie to samo, co obiecane dziesięć, co jednak mógł zrobić, kiedy Wojna wybuchła tak nagle, akurat w momencie, w którym powinien był wracać do domu? Przecież trzynastolatek nie był w stanie przewidzieć, że w dniu, w którym jego edukacja się skończy, w którym wreszcie będzie mógł zobaczyć ukochaną, do drzwi akademii zaczną walić żołnierze samego króla Behrena Venaldicta, nakazując mu wstąpienie do armii! Doskonale pamiętał, że wysyłał list do rodziny, a także do samej Blaithin, że nie może wrócić, bo musi iść do wojska, zaś w takich sytuacjach nikt nie jest w stanie przewidzieć, kiedy się wróci. Co mogło podkusić Blaithin do złamania przysięgi?!

            Rodzice z całą pewnością jej do tego nie zmusili. Może i była młodsza od niego o trzy lata, ale odkąd tylko pamiętał stawiała na swoim z takim uporem, a jednocześnie wdziękiem, że rodzina z trudem odmawiała jej czegokolwiek. Zresztą, państwo Doireann zawsze byli dla swej ukochanej jedynaczki pobłażliwi, dlaczego zatem mieliby ją zmuszać do małżeństwa?

            Monahan z ciężkim sercem wyszedł z karczmy, podchodząc do swego karego wierzchowca. Klepiąc go mimowolnie po szyi, nie był w stanie oderwać myśli od niedawno zasłyszanych sensacji. Ich jedynym logicznym wyjaśnieniem mogło być, iż Blaithin sama, z własnej, nieprzymuszonej woli zdecydowała się zaręczyć z kimś innym, lecz jakie mogły być tego pobudki? Tylko Boginie raczyły to wiedzieć, a z kolei One nie były skore do dzielenia się swą wiedzą.

            - Dlaczego? – szepnął zmęczonym głosem do konia, ale ten wolał pozostać obojętnym na rozterki swojego właściciela.

            Musiał poznać przyczynę i to za wszelką cenę! Nie mogło być nawet mowy o jakiejkolwiek innej opcji! Zupełnie jakby za sprawą magii, jego dotychczasowy smutek zamienił się w zimną wściekłość na wydarzenia, na które nie miał przecież żadnego wpływu.

            - Krzywoprzysięstwo, droga Blaithin, nikomu nie uchodzi na sucho – warknął pod nosem, z całych sił zaciskając dłonie na lejcach. W jego głowie już począł formować się plan, który musiał się udać. Zbyt dużo czasu przesiedział wśród innych dowódców wojskowych oraz strategów, aby teraz składać w pośpiechu byle jakie pomysły. Przez ostatnie siedem lat zdążył się nauczyć, jak w krótkim czasie przeanalizować najważniejsze fakty, pogrupować najistotniejsze punkty planu oraz złożyć wszystko w logiczną całość i teraz, chociaż zupełnie się tego nie spodziewał, otrzymał od losu ponowną szansę wykazania się umiejętnościami nabytymi podczas Wojny.

            Ruszył cwałem w dalszą drogę do Ennis. Im szybciej się tam znajdzie, tym lepiej dla niego – niekoniecznie dla Blaithin.

***

Uwaga zaczynam! Opowiadanie, które wcześniej pisałam do szuflady teraz ujrzało swoje światło dzienne w internecie! Zapraszam wszystkich do czytania! :)