Monahan Alsandair uderzył pięścią w drewniany blat kontuaru tak mocno, że aż zadrżały szklanki, zaś karczmarz zwrócił ku niemu zaniepokojone spojrzenie.
- Coś się stało, proszę pana? – zapytał niepewnie.
- Proszę się o mnie nie martwić – wycedził przez zaciśnięte zęby, po czym zwrócił się do siedzących obok niego mężczyzn:
- Czy to prawda?
- Czy co jest prawdą? – Wysoki brunet, który mógł mieć najwyżej dwadzieścia lat, uniósł wysoko brwi. Zaprawdę, dziwny był ten obcy przybysz…
- Czy to prawda, że panna Blaithin Doireann wychodzi za mąż?
- Jak najbardziej! – zapewnił drugi z mężczyzn, ciemnooki szatyn o śniadej twarzy. – Na własne oczy widziałem pierścionek na dłoni panny Doireann i na własne uszy słyszałem potwierdzenie jej matki.
- Rozumiem… Dziękuję – mruknął ponuro Monahan, pochylając się nad kuflem piwa, które niedawno zamówił.
Jak ona mogła?! I dlaczego?! Czy naprawdę z taką łatwością przyszło jej zapomnienie przysięgi, którą mu wtedy złożyła? A może to on coś zrobił źle? Albo był dla niej nieodpowiedni? Mogła mu jednak napisać! Cóż to za problem wysłać jeden, krótki list?
Blaithin, dlaczego? – jęknął w myślach, opierając czoło na dłoni.
* * *
-… i że kiedy wrócę, to weźmiemy razem ślub, dobrze? – spytał wysoki ciemnowłosy chłopiec o szarych oczach. Siedząca obok niego dziewczynka, istne ucieleśnienie słodyczy i niewinności, skinęła krótko głową, wpatrując się w niego z poważną miną. – Przysięgniesz mi to?
- Przysiąc? – Zmarszczyła gładkie, alabastrowe czoło. – A co to znaczy?
- To prawie tak, jak obiecać, tylko że kiedy raz coś przysięgniesz, nie możesz już tego potem cofnąć. W przeciwnym razie spotka cię okropna kara, a po śmierci Boginie nie wpuszczą cię nawet do Nicości.
- Naprawdę?! – Duże brązowe oczy otworzyły się szeroko, prezentując teraz mieszankę szoku oraz przerażenia.
- Ale tylko wtedy, kiedy przysięgę złamiesz – zapewnił spokojnie, ujmując małą dłoń towarzyszki w swoją. Zamyśliła się na dłuższą chwilę, a w wyrazie jej ślicznej buzi widać było skupienie i koncentrację towarzyszące rozważaniu tak poważnej kwestii.
- Kiedy wrócisz? – zapytała wreszcie.
- Ojciec mówi, że za dziesięć lat. Podobno tyle ma trwać moja nauka…
- To nie jest tak dużo, prawda?
- Chyba nie… Wiesz, z czasem to jest tak, że kiedy o nim myślisz, to się wlecze, ale kiedy masz dużo zajęć na głowie, to nawet nie zauważasz, kiedy robi się wieczór i trzeba iść spać.
- Czyli jak będę cały czas zajęta, to wrócisz szybciej?
- Jak będziesz cały czas zajęta, to nie zorientujesz się, kiedy te dziesięć lat minie.
Na moment zapadła cisza, podczas której z zachwytem przyglądał się siedzącej obok niego eterycznej istocie. Już teraz była prześliczna, z tą jasną cerą, długimi, brązowymi falami oraz oczami w kolorze ciepłego brązu. Pewnie będzie jeszcze piękniejsza, kiedy wróci, jak prawdziwa Bogini.
- Monahan? – rzekła cichutko, melodyjnie.
- Tak?
Wstała z pniaka, na którym siedzieli, by wyszeptać mu delikatnie do ucha:
- Przysięgam.
* * *
Musiał przyznać: siedemnaście lat to z całą pewnością nie to samo, co obiecane dziesięć, co jednak mógł zrobić, kiedy Wojna wybuchła tak nagle, akurat w momencie, w którym powinien był wracać do domu? Przecież trzynastolatek nie był w stanie przewidzieć, że w dniu, w którym jego edukacja się skończy, w którym wreszcie będzie mógł zobaczyć ukochaną, do drzwi akademii zaczną walić żołnierze samego króla Behrena Venaldicta, nakazując mu wstąpienie do armii! Doskonale pamiętał, że wysyłał list do rodziny, a także do samej Blaithin, że nie może wrócić, bo musi iść do wojska, zaś w takich sytuacjach nikt nie jest w stanie przewidzieć, kiedy się wróci. Co mogło podkusić Blaithin do złamania przysięgi?!
Rodzice z całą pewnością jej do tego nie zmusili. Może i była młodsza od niego o trzy lata, ale odkąd tylko pamiętał stawiała na swoim z takim uporem, a jednocześnie wdziękiem, że rodzina z trudem odmawiała jej czegokolwiek. Zresztą, państwo Doireann zawsze byli dla swej ukochanej jedynaczki pobłażliwi, dlaczego zatem mieliby ją zmuszać do małżeństwa?
Monahan z ciężkim sercem wyszedł z karczmy, podchodząc do swego karego wierzchowca. Klepiąc go mimowolnie po szyi, nie był w stanie oderwać myśli od niedawno zasłyszanych sensacji. Ich jedynym logicznym wyjaśnieniem mogło być, iż Blaithin sama, z własnej, nieprzymuszonej woli zdecydowała się zaręczyć z kimś innym, lecz jakie mogły być tego pobudki? Tylko Boginie raczyły to wiedzieć, a z kolei One nie były skore do dzielenia się swą wiedzą.
- Dlaczego? – szepnął zmęczonym głosem do konia, ale ten wolał pozostać obojętnym na rozterki swojego właściciela.
Musiał poznać przyczynę i to za wszelką cenę! Nie mogło być nawet mowy o jakiejkolwiek innej opcji! Zupełnie jakby za sprawą magii, jego dotychczasowy smutek zamienił się w zimną wściekłość na wydarzenia, na które nie miał przecież żadnego wpływu.
- Krzywoprzysięstwo, droga Blaithin, nikomu nie uchodzi na sucho – warknął pod nosem, z całych sił zaciskając dłonie na lejcach. W jego głowie już począł formować się plan, który musiał się udać. Zbyt dużo czasu przesiedział wśród innych dowódców wojskowych oraz strategów, aby teraz składać w pośpiechu byle jakie pomysły. Przez ostatnie siedem lat zdążył się nauczyć, jak w krótkim czasie przeanalizować najważniejsze fakty, pogrupować najistotniejsze punkty planu oraz złożyć wszystko w logiczną całość i teraz, chociaż zupełnie się tego nie spodziewał, otrzymał od losu ponowną szansę wykazania się umiejętnościami nabytymi podczas Wojny.
Ruszył cwałem w dalszą drogę do Ennis. Im szybciej się tam znajdzie, tym lepiej dla niego – niekoniecznie dla Blaithin.
***
Uwaga zaczynam! Opowiadanie, które wcześniej pisałam do szuflady teraz ujrzało swoje światło dzienne w internecie! Zapraszam wszystkich do czytania! :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz